Historia Parafii

W 1798r. biskup płocki Szembek, uwzględniając dużą odległość od parafii Kadzidło oraz zły stan dróg polecił wybudować w Dąbrówce kaplicę. Przy niej miał zamieszkać ksiądz zależny od proboszcza w Kadzidle. Zbudowano wówczas drewnianą świątynię, ale ksiądz dojeżdżał co trzecia niedziela z Kadzidła. W 1810r. mieszkańcy Dąbrówki ponownie prosili biskupa o stałego księdza w Dąbrówce i o utworzenie parafii, ale nie było im to dane. W 1826r. biskup polecił proboszczom z Kadzidła, Nowogrodu i Ostrołęki (bowiem z tych parafii wierni przychodzili do kaplicy), aby każdy co trzecia niedziela przybywał do Dąbrówki, co miało zapewnić stałe odprawianie mszy św. Na utrzymanie stałego kapłana brakowało funduszy, proboszczowie zaś mieli pracować w ramach swoich obowiązków. Owe dojazdy nie trwały długo. W 1849r. wierni pisali do biskupa, że do kaplicy przybywa tylko ksiądz z Kadzidła i to raz na rok w dzień Zielonych Świąt, prosili o stałego księdza do Dąbrówki lub by przynajmniej dojeżdżali księża z trzech parafii "jak to już dawnej przed kilkunastu laty miało miejsce". Jednak mieszkańcy nie zobowiązali się do budowy plebanii a zadeklarowana przez nich składka na utrzymanie księdza okazała się niewystarczająca przy braku dochodów ze ślubów i pogrzebów, które miały pozostać przy probostwie w Kadzidle. Nawet gdy nie było księdza, mieszkańcy okolicznych wiosek w niedziele i święta przychodzili do kaplicy, śpiewali pieśni, litanie, godzinki, różaniec. Tak było przed 1849r. i prawdopodobnie później. W swej pobożności nie ustrzegli się jednak błędów. Niedaleko kaplicy stała sosna, która została uznana przez ludność za cudowną. W 1823r. przedstawiciel biskupa zwrócił się do władzy cywilnej o ścięcie drzewa, gdyż lud "z większym jest względem dla sosny, niż dla tajemnicy ołtarza w przyległej kaplicy odbywanej". Dopiero w 1861r. ksiądz zamieszkał tutaj na stałe, ale bez uprawnień do ślubów, pogrzebów i prowadzenia aktów stanu cywilnego. Kapłani zmieniali się dosyć często. Gdy w 1888r. zmarł w Dąbrówce ks. Placyd Podgórski, został pochowany przy kaplicy, chociaż nie było pozwolenia na założenia cmentarza. Wreszcie 10 lutego 1894r. biskup upoważnił miejscowego księdza do błogosławienia małżeństw, prowadzenia aktów stanu cywilnego i tym samym Dąbrówka uzyskała pełną samodzielność. Nowa parafia obejmowała wioski: Dąbrówkę, Nasiadki, Płoszyce i Szkwę. W 1947r. przyłączono do niej z parafii Zbójna wioski: Bienduszkę, Gąski i Porzeczniak. Obecnie parafię tworzą mieszkańcy wiosek: Dąbrówka, Bienduszka - 3-4km od kościoła, Gąski - 2-6, Nasiadki - 5-7, Płoszyce - 2-4 i Szkwa - 3-5; w 2004r. - 1380 wiernych.

Kaplica z 1798r. była pokryta słomą, długa 20 m, szeroka 15 m i wysoka 4,5 m. W 1849r. drewno w podwalinach i części ścian były spróchniałe, ale kaplica przetrwała do 1891r., kiedy z drewna po niej i po dawnej świątyni z Kadzidła rozpoczęto budowę kościoła Św. Anny. W dwa lata prace ukończono. Kościół jest zbudowany na planie krzyża łacińskiego, jednonawowy, o wymiarach: długi 28 m, szeroki 10, wysoki do sklepienia 7m, wieże mają po 17m wysokości. W 1975r. został gruntownie odremontowany staraniem ks. Mariana Boreckiego. Są w nim trzy ołtarze. W głównym znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w otoczeniu aniołów, malowany w połowie XVIII wieku, z nałożonymi sukienkami i koronami drewnianymi. W zwieńczeniu ołtarza jest figura św. Józefa, po bokach ołtarza stoją figury św. Piotra i św. Pawła. W lewym ołtarzu bocznym jest obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, w prawym bocznym figura Serca Jezusowego a nad nią obraz św. Stanisława Kostki. Do zabytków należą: stara granitowa kropielnica, czerwony ornat, cynowy krzyż ołtarzowy i trzy feretrony ludowe. Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica z 1893r. konstrukcji słupowej, oszalowana, o trzech kondygnacjach zwężających się uskokowo ku górze, zwieńczona ażurową latarnią, wysoka 13 m. Dnia 12 września 2004r. biskup Stanisław Stefanek poświęcił kaplicę zbudowaną na miejscu Objawień Matki Boskiej w Dąbrówce, jakie dokonały się w 1850r. Murowana plebania została wybudowana w 2000r. staraniem ks. Stanisława Grosfelda.

Żródło: Ks. Witold Jemielity, Parafie puszczy kurpiowskiej, Łomża 2004.